Tot slot

Als slot van deze reis verblijven we 1 nacht in Bangkok. We hebben hiervoor gekozen omdat we dan niet alles in 1 dag hoeven te doen. We verblijven in de "backpackers"buurt, waar je altijd een goede koffie en een lekker bord eten kunt krijgen. De andere kant is dat het erg druk is, maar waar in zo'n grote stad is het niet druk?!
Woensdagmiddag zijn we, na uit Cambodja te zijn aangekomen (40 min vliegen), naar het paleis van de koning gegaan. Han wilde daar graag nog wat fotograferen.
Het paleis-complex doet denken aan de efteling, met veel goud en torens die van snoep gemaakt lijken te zijn. Op verschillende plekken staan reuze wachters te waken.
Een paar monniken doen het paleis ook even aan en zijn net zo toeristisch als wij. Minnik zijn in deze landen heeft een andere betekenis als bij ons. Bijna elke jongen is in zijn leven een periode monnik. Soms maar een paar dagen, maar soms ook voor een paar jaar. Het geeft ze gelegenheid te studeren en zich te ontwikkelen. En vaak zijn het gewoon jonge jongens, die het leuk vinden een praatje met je te maken en hun engels wat te oefenen.

Na het paleis lopen we nog wat rond, waarbij het leukste blijft te kijken en je te verbazen...
Hieronder verse tamarind, die we eerder alleen in bruine vorm troffen, maar hier nog heerlijk fris en fruitig is.

De vrouw hier maakt met eindeloos geduld bloemenkransjes voor bij de altaartjes.

En deze voorspelt de toekomst......

Zou ze hebben geweten dat het onze laatste dag is?

Nog een nachtje onder de airco slapen, en dan maken we ons op voor een lange reis, naar het koude Europa! Tot snel.........

De laatste dag in Cambodja

Het is zover: de laatste dag in Cambodja is aangebroken. Een lunneldag, waarin we wat rondlopen zonder een doel te hebben en nutteloze aankopen doen, die de thuisblijvers wellicht blij maken.
Gister zijn we voor de laatste keer naar Angkor geweest met een tuktuk. Hieronder laat de foto een deel van het grote complex van Angkor Wat zien: een enorm tempelcomplex, wat een van de meest bekende en bezochte is.
Op een van de oprijlanen achter Angkor Wat staat een rij beelden die de wacht houden. Deze beelden zijn grotendeels gerestaureerd, wat ze er niet altijd mooier op maakt! De koppen zijn allemaal anders, maar onmiskenbaar Khmer-koppen. Prachtig!

Bij veel tempels speelt een orkestje van landmijn-slachtoffers muziek. op deze manier kunnen ze nog wat inkomsten genereren. De muziek past goed bij de magie van de vervlogen tijden.

Na Angkor tuffen we nog wat door het prachtige landschap en laten we alles nog even goed op ons inwerken. Het mooiste is misschien toch nog wel het land zelf. Met de vriendelijke mensen, hun soms voor ons vreemde gewoontes en gebruiken....
Het meisje hieronder draagt een pyama. Een beeld wat je veel tegenkomt. We hebben ons er vaak over verbaasd, tot een engelse vrouw de oplossing bracht: een pyama is een teken van welvaart, een luxe artikel. ZZe slapen er niet in (veel te warm), maar als je er een draagt betekent dat je je die kunt veroorloven, en dat is heel wat waard!

Morgen vliegen we naar Bangkok, om de laatste nacht door te brengen en misschien nog even snel het grote paleis op te zoeken. Het paleis van koning Bumibol.

Donderdag is het afgelopen, en hopen we op een goede thuiskomst!

Kinderen en monniken

Kinderen zijn in grote getalen overal aanwezig. Meestal wel in voor een grapje of babbeltje. Deze mooie meid ging er eens goed voor zitten toen Han foto's van haar wilde maken.
De kinderen hieronder speelden rond een tempel. Blijkbaar hebben alle kinderen hier geleerd het "peace" teken te maken.

De abt die zat te lezen liet ze lekker spelen, maar bromde af en toe dat ze wat rustiger aan moesten doen.

Deze jongen stond in een vijver bij zijn huis lotusbloemen te plukken.

Op het land

Op het land wordt altijd gewerkt. In deze tijd wordt de rijst geoogst. Dit gebeurt met de hele familie, of gemeenschap. Razendsnel bewegen ze over een stuk land met hun sikkeltje, en voor je het weet is de rijst geoogst.
In bosjes wordt het bij elkaar gebonden om te drogen.

Een koe staat ons aan te gapen.....

Op wagen, fiets en brommer wordt alles vervoerd. Hier een bos suikerriet.

Vlindertuin

De laatste keer dat we hier waren vonden we onverwachts een vlindertuin. Gerund door een expat, een oudere man uit Australie, die deze tuin had opgezet om arme kinderen te supporten.
De kinderen vingen een paar keer per week vlinders en kregen daar net genoeg geld voor om naar school te kunnen gaan. Dat weerhield ze van bedelen..
De tuin bestaat gelukkig nog, de eigenaar is veranderd, maar de bedoeling is nog steeds hetzelfde. Vandaag zijn we rond 10 uur naar de tuin gegaan om een heerlijke kop koffie te halen, en te zien hoe de kinderen arriveren met hun buit van de dag.
Het is weer een mooi stel bij elkaar. Duidelijk kinderen uit heel arme gezinnen: ze zien er armoedig uit en kijken soms wat triest uit hun ogen. De meid hieronder was er de eerste keer dat we hier waren ook al. Toen nog een klein miesje!

Misschien zo klein als het wat trieste meisje hieronder.... Als alle kinderen er zijn, zo'n stuk of 10, worden de vlinders uit de mandjes losgelaten om in de tropische tuin (met net er overheen) lekker rond te fladderen tot ze sterven. Dat duurt maar een paar dagen, maar de kinderen komen drie keer per week om aan te vullen.

Dit jongetje had een reuze vlinder gevangen, die hem nog even lastig viel na bevrijd te zijn!

Het was fijn dit even mee te maken.......................

Het onbekende Angkor

In een foldertje lezen we over een reisorganisatie in Siem Reap die zich gespecialieerd heeft in foto-tochten, speciaal voor mensen die professioneel of amateur fotograaf zijn. Het bureautje is opgezet door een engelsman, een fotograaf natuurlijk, die hier al heel wat jaren woont. De trips die ze aanbieden zijn al dan niet onder begeleiding van de fotograaf, of in ieder geval met een goed getrainde gids, die weet waar je het beste kunt staan om de mooiste foto's te nemen. daarnaast nemen ze je mee naar meer onbekende plekken van Angkor.
Dat willen we natuurlijk wel en voor twee dagen hebben we ons laten begeleiden door Kean, een prima gids.
De eerste dag in en rond Angkor en de grote toeristische trekkers. Met voor Han als start een zonsopgang vanaf de beste plek! (terwijl ik me nog maar even lekker omdraaide).

Omdat we Kean vertelden dat we al twee keer eerder in Angkor waren en nu heel graag de meer onbekende plekken zouden willen zien, neemt hij ons mee naar die soms nog bijna stille en onberoerde ruines van tempels.

We treffen er een aantal die adembenemend mooi zijn! Vaak is er nog bijna niets aan gerestaureerd. Er is ook zoveel dat het bijna onbegonnen werk is.

Veel tempels of complexen zijn geheel overwoekerd door de jungle. Je moet er soms ook wat verder voor lopen, en dat doen de meeste mensen niet.. De bomen die voor het grootste deel de verwoestingen hebben veroorzaakt, zijn vaak wel weggekapt.
Stenen liggen overal alsof een paar reuzen ermee hebben lopen gooien!

Het is een fascinerend gezicht. Bijna surrealistisch.
Op andere plekken staat nog wat meer overeind, en kun je goed zien wat het geweest heeft moeten zijn.

Deze tempel stond aan een bassin. En in het water natuurlijk: kinderen die zich prima vermaakten in het water......

Als toetje strijken we eind van de eerste dag nog even neer bij de Bayon: een van de meest bekende tempels. Ik weet even niet meer hoeveel het er zijn, maar deze grote Kmer-hoofden staan overal op dit complex en kijken alle kanten op. Ze zijn prachtig!

Op de tweede dag hebben we wat complexen en tempels een eind verderop (ruim 100 km) bezocht. De oudste dateert van ongeveer 900! Deze zijn nog maar een paar jaar open voor publiek omdat het gebied er om heen nog maar net vrij is gemaakt van mijnen. En net als met de restauraties zijn ze ook met het ruimen van mijnen in Cambodja nog lang niet klaar! Ze zijn er continue mee bezig. 1 persoon kan twee m2 per dag doen, dus snel gaat het niet...

Langs de weg staan deze borden met afbeeldingen van alle soorten mijnen en clusterbommen die je tegen kunt komen. Als een gebied niet veilig is mag je er ook niet in. En het meenemen van een gids is zeker geen overbodige luxe!

Siem Reap

Wanneer waren we voor het laatst in Siem Reap? We weten het niet meer precies, maar het was iets van 2004 dachten we. De tijd heeft ook hier niet stilgestaan. De eerste indruk was er een van: Wat is het druk geworden! En dan bedoelen we druk met toeristen, en het hele leven wat zich daarop heeft ingesteld. Dus eerst een gevoel van teleurstelling. In onze herinnering van Siem Reap een redelijk klein en overzichtelijk stadje. Nu zijn er een heleboel nieuwe hotels en guesthouses uit de grond gestampt, en heeft het lieflijke centrum zelfsd een "pubstreet". Niet iets om warm voor te lopen dus. Ons Guesthouse wat we geboekt hadden viel ook erg tegen, dus de volgende dag zijn we snel naar een rustiger buurt verhuisd en we zitten nu in een heerlijk hotel: een eigen huisje, rond het zwembad, in een tropische tuin. Hier komen we weer helemaal van bij en tot rust.
Na de eerste aanblik zijn we snel de achteraf gelegen buurt ingegaan. Daar waar we jaren geleden een oude tempel troffen, een klooster en een school erbij. En gelukkig heeft daar de tijd wel stilgestaan. Als we er rondlopen komt een jongetje met een sleutel de oude tempel voor ons open maken. In de naastgelegen ruimte, daar waar ceremonies plaatsvinden, zit nog steeds de oude abt (niet meer in functie) op hetzelfde plekje op zijn kussentje. Hij lijkt er wel 120 te kunnen gaan worden. Volgens de een is hij 86, volgens de ander 78. Maakt niet uit. Hij heeft een speciaal plekje, want hij was de abt sinds het Pol Pot regime, heel lang dus al!
We zullen nog wel een paar keer terugkeren bij dit klooster!

In het centrum lijkt de overdekte markt ook nog zoals we ons herinneren. Veel groente, vis, gefrituurde spinnen (!ja,,,) en in een hoekje een waarzegster aan het werk.

Het is toch fijn weer in Siem Reap te zijn!

Met de boot naar Siem Reap

Met de boot naar Siem Reap is een prachtige tocht, maar duurt alleen wat lang. Zo'n uur of 7 heeft de boot nodig om eerst over een soort van rivier, en daarna het grote meer van Cambodja te varen. Siem Reap ligt aan de noordkant van dit meer, en Battambang aan de zuidkant, meer landinwaarts.
Eigenlijk vaar je over ondergelopen land, wat nu, na het natte seizoen, al zo'n twee meter lager is dan tijdens de moesson. Het wordt nog lager! Wat waarschijnlijk inhoudt dat deze boottocht vrijwel onmogelijk zal zijn.

Straks is al deze nattigheid voor een poosje gewoon land....Af en toe lijkt het of de boot bijna niet verder kan, en alsof je gewoon tussen de struiken door vaart. De schipper weet echter precies de route, ook al komen we een paar keer wat vast te zitten!

Deze huizen op palen staan in het natte seizoen voor het oog niet meer op palen. Vreemd idee..Uiteindelijk bereiken we dan toch Siem Reap. Gelukkig had ik oordopppen meegenomen, want 7 uur naast een brullende dieselmotor zitten is best heftig, en geen gesprek is mogelijk!

Bij de steiger staat onze "pick-up" tuktuk klaar en rijdt ons naar het Guesthouse.

Morgen meer over Siem Reap!

Op pad met de tuktuk rond Battambang

In bamboostokjes wordt een rijstprutje gemaakt.

In een ander dorp: peper!

de vis ligt te drogen in het dorp waar ze er pasta van maken.

Een tempel, ergens onderweg. Het plein voor de tempel leent zich goed voor het drogen van de rijst!

Op een soort bakplaat worden heel snel dunne rijstkoekjes gemaakt. Daarna worden ze op een rooster gelegd en vervolgens staan deze roosters de hele dag te drogen.

In en rond Battambang

Heerlijk is het in Battambang! Een zeer ontspannen sfeer, kleinschalig en zeer vriendelijke mensen. We hebben twee dagen gebruik gemaakt van Chan en zijn tuk-tuk. Hij heeft ons in de hele omgeving rondgereden.
Het rondrijden op zich was al goed genoeg! Af en toe een stop, om iets te bekijken of wat foto's te maken. Verder niets dan in een rustig tempo door het landschap tuffen.

De stad ben je al snel uit, binnen no time zit je op het platteland. Veel dorpjes lijken hun eigen specialiteit te hebben. Zo kwamen we door een dorp waar ze rijstvellen maken, die vellen die voor de loempia's gebruikt worden. Je ziet er niets anders dan rekken met die vellen die te drogen staan en vrouwen die het aan het maken zijn. Foto's volgen later, die kan ik nu niet online zetten....
In een ander dorp maken ze vis-pasta. Hier ruikt het sterkt naar de vis die overal ligt te drogen en waar ze vervolgens deze pasta van maken.
In weer een ander dorp worden in bamboo stokjes boven een vuurtje een soort rijstpapje gemaakt. Een lekker snoepje, want het blijkt gevuld met rijst, kokosmelk en rozijnen.
Verder reden we opeens door een gebiedje waar druiven groeien. Er wordt een hoge kwaliteit sauvignon van gemaakt.

Toppunt van gister was aan het eind van de dag een ritje in het bamboo treintje, wat eigenlijk geen treintje genoemd mag worden, maar wel over het spoor rijdt. Dit treintje is ontstaan in tijden dat vervoer over land bijna onmogelijk was. Er werd een spoorrails aangelegd, en de treintjes, die nu nog steeds gebruikt worden, zijn niets anders dan een paar losse wielen met een soort van bamboo mat eroverheen. de motor een soort van buitenboordmotor.
De boeren kunnen zo gemakkelijk van alles vervoeren. (foto hieronder heb ik even van iemand anders geleend, mijn foto's volgen later).

Voor de toeristen die hier komen (en dat zijn er niet echt bijzonder veel), is het een leuk uitje. Je gaat zitten en de motor wordt aangezwengeld. dan tuf je met een aardig vaartje naar het volgende dorpje, zo'n 7 km verderop. Erg komisch is het moment dat er een (of meer) tegenligger aankomt. De een of de ander moet het spoor verlaten. Dus iedereen afstappen, de mat gaat er af, de wielen worden opgetild en de tegenligger kan verder! Een paar keer maakten we dit ritueel mee.

Verder bezochten we wat tempels en viel op dat in dit gebied nog lang niet alle mijnen geruimd zijn! Overal bordjes met waarschuwingen.

Ik zal proberen morgen wat foto's te plaatsen. Dan zijn we verhuisd naar een volgende stek, en tevens onze laatste plaats die we bezoeken in Cambodja, nl Siep Reap. We zullen daar 8 dagen blijven in een Guesthouse MET zwembad! Joepie!!! Maar eerst zullen we om 6 uur op moeten, om vervolgens om 7 uur met de boot vanaf Battambang te vertrekken. Schijnt een bijzonder mooie tocht te zijn, die eerst over een riviertje gaat, en vervolgens wordt het grote meer overgestoken waar aan de overkant onze bestemming ligt! Wordt vervolgd......

Floating village

Van Sihanoukville (aan zee) vetrokken we donderdag met een taxi, om ons weer een ellenlange rit met een bus te besparen. Doel was Kompong Chhnang, een dorp ten westen van Phnom Penh, en op de route naar onze volgende plek, Battambang. Als we met de bus zouden gaan moesten we eerst weer naar Phnom Penh, daarna nog weer uren op een bus naar Kompong Chhnang.. Nu even niet!
Kompong Chhnang bleek een klein dorp, waar weinig toeristen/ buitenlanders komen. Dat was te merken aan de reacties van de mensen!
Een Guesthouse was volgens de boekjes de enige degelijke mogelijkheid tot overnachting. Het was een prachtige plek: een oud koloniaal frans huis (zoals je die meer ziet in Cambodja) in een tuin vol planten, bomen en hier en daar een kip.
Wat een rust na de kust!
Dezelfde middag stapten we op een fiets, die het guesthouse gratis verstrekte, en gingen richting "Flaoting village", een drijvend dorp even buiten Kompong Chhnang. Er zijn in Cambodja meer drijvende dorpen. Hier wonen de bootvluchtelingen uit Vietnam. Ze zijn een soort van stateloos, maar hebben wel in grote getalen een heel leven opgebouwd, op het water.
Al fietsend kwam "Hang" op ons af en verleidde Han om haar met haar bootje te nemen voor een rondvaartje. Toen de deal gemaakt was sprong ze achter op de fiets van Han, tot grote hilariteit van anderen, om zo sneller bij de steiger te zijn. Haar bootje was er een als vele anderen: een heel plat bootje, wat ze voortduwt met 1 peddel.

Rustig over het water manoevrerend gleden we door de "waterstraatjes" van het dorp. Het zijn echt straatjes, boten (huizen) liggen netjes naast elkaar, en alles gebeurt er, alleen dan op en via het water.

Er wordt handel gedreven (zie boven), hele SRV boten varen rond.....

Overal kinderen (wat een boel zeg!!!) die "hello" riepen en zwaaiden.

Handige tobbes (zie boven) worden gebruikt door vnl kinderen om even snel van boot naar boot te bewegen. Onvoorstelbaar: wij zouden meteen in het water liggen: zij bewegen zich er zeer natuurlijk mee, zonder schijnbaar enige moeite... in een paar tellen is het meisje aan de overkant (zo'n 10 meter).

En verder wordt echt alles gedaan op het water, Erg onhygienisch naar onze smaak! Men wast zichzelf, doet zijn behoefte, wast kleren en doet de afwas.... je wil het allemaal niet weten!

Al met al was het wel een prachtig tochtje met een klein inkijkje in een wereld die wij ons niet kunnen voorstellen!

Op dit moment zijn we in Battambang, de tweede grote stad, maar helemaal niets vergeleken bij Phnom Penh of Sihanoukville. Meer een soort Bloemendaal. wat een lekker relaxed sfeertje hangt hier!

We gaan vandaag op pad met een gids, de omgeving verkennen. Daarover later meer!